Terug naar Avonturenboek

© Gebruik niets van deze site zonder toestemming van de auteur!

 

 
 
Charon op wereldreis     
   november 2006
 
De krant
Charon heeft al bijna acht jaar een speelprogramma. Ze is nu 13 en spelen in de speelkamer heeft plaats gemaakt voor een ontdekkingstocht in de grote wereld. We kijken nog steeds waar haar interesses liggen en gaan dan zoeken wat er buitenshuis te doen is wat met haar favoriete bezigheid te maken heeft.

Zo heeft ze onlangs een drukkerij bezocht, omdat ze de laatste tijd heel nieuwsgierig de reclamefolders bekijkt en ons plaatselijk dagblad doorneust.
Regelmatig gaan we even persoonlijk poolshoogte nemen bij gebeurtenissen waar een foto van in de dorpskrant staat. Effe checkuh, zeg maar, en ja hoor, de foto in de krant komt overeen met de werkelijkheid. Zo heeft ze geleerd hoe je de krant kunt ‘lezen’ en vonden we het tijd om eens een kijkje te nemen hoe al die bladen bij ons in de bus belanden.

Dus de distributeur van de folders gebeld. Nadat we het één en ander hadden uitgelegd waren we van harte welkom. Hij begreep volledig de bedoeling van ons bezoek, want hij bedacht dat het dan misschien wel leuk was om te komen op de dag dat ze de folders bij de drukkerij ophaalden. Geweldig! Het hele proces van krant maken tot in de brievenbus belanden zou ze zo in één keer ervaren. Precies wat ze nodig heeft.

Bij de drukkerij lag de krant toevallig nog op de pers. Enorme rollen papier en een draaiende machine waar honderden kranten keurig gerangschikt op een band langs je heen suizen, indrukwekkend. Tijdens zo’n bezoek kijkt Charon goed in het rond en neemt alles in haar op. Maar even een gesprekje houden over wat ze er allemaal van opgestoken heeft, is niet mogelijk, haar spraak is onvoldoende ontwikkeld.
Als we echter drie weken later boekjes gaan lenen bij de bieb, komt ze met de titel “maak je eigen boek” aandragen. Dezelfde grote machines staan er in. Ze heeft dit boek helemaal zelf gevonden!
 
Voetbalstadion
Ook deze reis is begonnen met een van onze ontdekkingstochten. In de krant stond een berichtje van een jongen die een Ajaxdag wou organiseren voor autistische kinderen. Toevallig waren we net naar het Zwolse voetbalstadion geweest, omdat het WK voetbal aan de gang was en Charon hele avonden gewoon met ons naar voetbal zat te kijken.
Ik vroeg me af wat ze er eigenlijk allemaal van begreep. Ik had geen idee of ze iets van het spelletje snapte en wat voor beeld ze bij een stadion had. Even een avondje naar een echte voetbalwedstrijd gaan, was een leuk plan, maar voor hetzelfde geld had Charon het in vijf minuten bekeken. De drukte, het lawaai, alle indrukken, geen idee hoe ze daar op zou reageren. Eerst maar eens naar een leeg stadion. Dat zou al een mooi begin zijn.

Het is lastig uitleggen aan Charon waar ze naar toe gaat, als ze er nog niet eerder is geweest. Het begrip voetbalstadion is onbekend en als je via plaatjes wilt uitleggen wat het is, dan blijf jezelf toch altijd met een vraagteken zitten. Heeft ze het begrepen? Denkt ze nu niet dat we naar hetzelfde stadion gaan als op de foto? Of kan ze die tekeningen uit een boek omzetten in bestaande beelden en ziet ze nu een voetbalwedstrijd voor zich?
Het blijft voor ons onduidelijk, dus het leek me zinnig om het allemaal eens in het echt te zien.

In Zwolle kun je je auto parkeren bij het stadion zonder dat je een blik op het speelveld kunt werpen. Ze werden hartelijk ontvangen door een aardige man die hen een hele rondleiding door de douches en alle andere ruimtes in het stadion gaf. Wat zal ze gedacht hebben, vraag ik me dan af. Want pas toen ze in de VIP-ruimte door een heel groot raam het voetbalveld zag liggen, verscheen er een grote glimlach op haar gezicht. Nu pas begreep ze waar ze was. Dit kwam overeen met wat je ziet als je naar een breedbeeld tv kijkt! Het kwartje was gevallen.
Het mondeling uitleggen is niet genoeg, maar het zien, het beleven, dat maakt haar wereld groter. En daarna is er over praten geen spookverhaal meer waar ze niks mee kan, maar een herkenning van woorden en beelden.
 
De Ajaxdag was een week later en ik was benieuwd of ze een stadion met dak ook als een voetbalstadion zou herkennen, dus hebben we ons opgegeven en zijn Mireille ( haar zusje) Charon en ik de bus ingestapt samen met Thijs (22 jaar) die dit allemaal georganiseerd had en nog zo’n twaalf andere autistische kinderen met hun begeleiders.
Op de middenstip werd de groep voorgelicht door een leuke dame van de Arena. De hele groep had een luisterend oor, maar Charon stond op een afstand alles in zich op te nemen. Het dak stond half open en alle buizen, patronen, lampen en die enorme rijen met stoelen hadden Charons voortdurende aandacht.

Ze sprak geen woord totdat we helemaal boven op de tribune zaten. Toen deed ze voor het eerst haar mond open. “Bal dakkie” zei ze vol ongeloof op haar gezicht en wees naar boven. Dolgelukkig kon ik bevestigen dat dit stadion inderdaad een dak heeft, ik vond haar geweldig! Deze ontdekking had ze helemaal zelf gedaan, ik had  expres niets over een dak verteld.
In de bus sprak ik hierover even met Thijs . Ik heb hem verteld over ons speelprogramma en met welk doel we mee waren gegaan met de Ajaxdag.
 

Ik vermoed dat dat gesprek indruk gemaakt heeft. Twee maanden later belde Thijs op. Hij was ons nog niet vergeten. H ij vertelde dat hij mee gedaan had aan een tv-programma en dat ie gewonnen had!. Zijn prijs was een jaar lang op wereldreis , maar daarnaast mocht hij iets voor zijn goede doel verzinnen. En toen vroeg hij ons of wij zijn ‘goede doel’ wilden zijn en zin hadden om met Charon een week naar Curacao te gaan om daar te zwemmen met dolfijnen! Waanzinnig. Ik kon het bijna niet geloven. E

 


De vliegreis
Toen het allemaal doorgedrongen was dat het echt ging gebeuren, waren er natuurlijk nog heel wat hobbels om over na te denken. Alleen met Charon die kant op reizen was niet te doen. En ik vond eigenlijk dat ook onze beide andere meiden dit mee moesten maken. Charon heeft al in veel opzichten een unieke plaats in ons gezin en dat zou alleen maar aangescherpt worden op deze manier. Gelukkig had de producent van het tv programma (Xp Edition Paradise) hier begrip voor en voor een vriendenprijsje konden we met z’n allen in het vliegtuig stappen.

De drukte op Schiphol en de vliegreis vond ik nog de grootste uitdaging. Hoe Charon hier op zou reageren kon ik niet voorspellen en de vlucht duurde maar liefst 9 uur. Ik had een paar fotoboekjes gemaakt waarvan ik zeker wist dat ze die geweldig zou vinden en voor de rest was het maar afwachten, gewoon ontspannen blijven.
Elke keer als er eten of drinken aan kwam, was dat voor Charon een reden om van verbazing de slappe lach te krijgen. Jeetje, dat dat ook allemaal in een vliegtuig gebeurde, dat wist ze nog niet. En turbulentie werkte ook op haar lachspieren. Het voelde alsof het vliegtuig over een spoorwegovergang ging, ze zag het al helemaal voor zich!

Bij de tussenlanding op Aruba was het nog harder gieren van het lachen en de medepassagiers vonden het eigenlijk veel leuker om naar Charon te kijken, dan naar buiten door het raampje te gluren.
Het was wel even een shock toen haar lachbui van het ene op het andere moment omsloeg in een driftbui omdat we er bij de tussenlanding nog niet uit moesten. Dan zie je mensen toch  schrikken, maar nog een keer opstijgen en opnieuw zo’n daling in het verschiet bracht haar weer tot bedaren.
 
Warm onthaal op Curacao
Eindelijk waren we op Curacao. Op het vliegveld zijn we binnengehaald als echte filmsterren. Een cameraman legde alles vast en een mevrouw van Arkefly en de organisatie van XpEdition Paradise verwelkomden ons met bloemenkransen, een flinke tros ballonnen en lieve woorden. We werden naar ons appartement gereden, waar de koelkast vol stond met boodschappen. Er stond een taart met “bonbini Charon”er op. Er lag zakgeld voor ons klaar en als klapper lag er ook nog een krant op tafel waar Charon met foto en al op de voorpagina stond. We vielen van de ene verbazing in de andere en we voelden ons zo ontzettend welkom! Voor Charon was er toen nog maar een ding belangrijk, “zwemmen”. Dus de koffers los, zwembroek aan en naar de zee. 

De eerste paar dagen konden we een beetje bijkomen van de vliegreis. Lekker luieren op het strand, zwemmen, snorkelen. Heerlijk genieten. Elke avond werden we opgehaald en naar een ander restaurant gebracht. De eigenaren waren allemaal op onze komst voorbereid en we werden begroet met “hallo Charon, kom binnen” of ze ons al jaren kenden. Overal was rekening meegehouden, rustige plek, niet te lang wachten op eten en Charon kon heerlijk zichzelf zijn. De grap was dat ze zich al aardig volgens de maatstaven van onze normen en waarden kon gedragen. De laatste keer dat we uit eten waren, plukte Charon de patat uit een bord van een oudere dame.
Schattig als ze twee zijn, maar niet meer leuk als ze al een jaar of acht zijn. Terwijl wij dus al jaren restaurants vermijden, omdat dat over het algemeen plekken waren waar ons het zweet uitbrak, bleek nu dat ze heel lang rustig aan tafel kon zitten, netjes wachtte tot haar eten kwam en genoot. Zolang er maar patat en ijs in het vooruitzicht was ging het prima.
 
Met dolfijnen zwemmen
Op dinsdag was het dolfijnendag. Charon en ik mochten zwemmen met de dolfijnen bij de Dolphin Academy. Flippers en zwemvesten aan en het water in.  Charon vond het geweldig! Ze straalde van oor tot oor. Ze voelde zich helemaal vrij en veilig. De dolfijnen bleven dicht tegen ons aan liggen, we konden ze aaien, ze draaiden vlak voor ons in het rond en spatterden Charon nat. Het was echt genieten en ook Mireille en Esmee mochten even het water in om met de dolfijnen te spelen.  Een unieke ervaring!
 
De dag erna zouden we een boottocht van twee uur maken en naar het onbewoonde eiland “Klein Curacao”gaan. Daar had ik echt naar uitgekeken. De rust, witte stranden en een prachtige onderwaterwereld. Ik zag mezelf wel zitten op zo'n bounty-eiland.
Helaas hadden we die dag pech. De boot voer al twintig jaar dezelfde tocht, maar besloot er net op die dag de brui aan te geven. Midden op zee viel de motor uit, onherstelbaar.
Terwijl de rest van de familie boven aan dek zat te wachten op wat er komen zou, lag ik beneden aan dek vreselijk zeeziek te zijn. Uiteindelijk zijn we gered door de reddingsbrigade en teruggesleept naar de haven. Ik was blij dat we weer voet aan wal konden zetten en onmiddellijk was er geen spoor meer van misselijkheid.
 
We hebben nog verschillende mooie plekken op Curacao bezocht en ondertussen nog lekker kunnen genieten van de zon, de zee en van onze meiden. Veel te snel ging deze week om en voor we het wisten, was het weer tijd om de koffers te pakken. Charon was daar niet blij mee, ze voelde maar al te goed dat dit het einde was van een unieke belevenis.

Ook onze andere twee meiden stonden te huilen op het vliegveld. We hadden allemaal het gevoel dat we hier iets achter moesten laten. Een stel ontzettend fijne mensen van XpEdition Paradise die dit allemaal voor ons mogelijk hadden gemaakt. De Curaçaose bevolking die ons lieten voelen dat ze respect hadden voor kinderen met autisme. Het relaxte leventje wat ze daar door de enorme warmte leiden. Het eeuwige buitenleven. Kortom, er was veel om met plezier op terug te kijken, maar op dat moment met een brok in de keel afscheid van te nemen.

De terugreis ging ook weer goed. Charon liet zich zelfs blinddoeken met een masker en viel in slaap, rechtop in de stoel. Ze wou niet liggen maar toch gaf ze zich over en opnieuw verbaasde ze me. Wat kan ze de wereld al stukken beter aan dan een paar jaar geleden.
 
Een geweldige levensles.
Het was voor ons een onvergetelijke week. Maar voor Charon was het veel meer dan een heerlijke vakantie. Voor haar heeft het begrip ‘vliegtuig’ inhoud gekregen. Het is niet meer alleen dat grote ding dat door de lucht vliegt. Ze heeft ervaren wat het is om er in te zitten en in een andere samenleving terecht te komen. Ook de wereldkaart heeft betekenis gekregen. Het is niet langer een grote tekening met allemaal gekleurde vakken. Met plaatjes kunnen we duidelijk maken waar wij wonen, hoe ze gevlogen heeft en waar we op vakantie waren. Ze kan zich er nu beelden bij voorstellen.

Ze heeft de onderwaterwereld leren kennen en gezien dat op Curacao alle huizen een andere kleur hebben. En zo zijn er tal van indrukken geweest die ze misschien ooit wel eens op tv heeft gezien, maar die nu pas echt tot haar door zullen dringen.
Al die ervaringen neemt ze mee in haar rugzak en zullen haar helpen in haar verdere ontwikkeling. Het was een geweldige ontdekkingsreis en we willen iedereen die dit project hebben gesponsord ontzettend bedanken, in het bijzonder  Thijs en de mensen van XpEdition Paradise.
Thuis pakken we de draad weer op. Het programma gaat weer draaien en we zoeken nieuwe uitdagingen. De eerste afspraak hebben we al weer gehad.
Charon mocht bij de fotograaf meekijken hoe haar vakantiefoto’s uit de machine rolden. En omdat hij zag dat ze er zo van genoot, kreeg ze er nog een fotoboekje bij ook. Een blijvende herinnering aan een fantastisch avontuur.
 
Rina Huzen
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Website is mede mogelijkgemaakt door www.seisveld.nl