Terug naar bijzondere verhalen

© Gebruik niets van deze site zonder toestemming van de auteur!

 

 
 
M.R.I.
12-9-2004

Ongeveer anderhalf jaar geleden had ik een ervaring in het ziekenhuis die vandaag weer boven kwam borrelen. Vanochtend in de krant las ik een artikel over een videohelm. Een helm die mensen met brandwonden op krijgen als de verbanden worden verschoond. Tijdens het verschonen wordt er een videofilm afgedraaid in de helm. De patient voelt daardoor veel minder pijn, want zijn hersenen worden afgeleid door de beelden van de video.
Meteen dacht ik aan mijn eigen ervaring en wist dat die artsen een oplossing gevonden hadden die werkt. Oprecht voelde ik blijheid voor al die mensen die helse pijnen moeten doorstaan en waar nu een trucje voor gevonden is om het draaglijk te maken.
Ik had de uitvinder kunnen zijn, dacht ik ook nog.

Ik had al lange tijd enorme pijn in mijn arm en pols. Het leek er op dat het  RSI-klachten waren, maar voor de zekerheid werd een MRI-scan gemaakt om te kijken of er in mijn nek niks klem zat.
Ik lag dus hulpeloos alleen in zo’n enorm apparaat wat zich helemaal om je heen sluit. De verpleegkundige had me op het hart gedrukt stil te blijven liggen, anders zouden de foto’s mislukken en moest de MRI opnieuw.
Dat was mijn opdracht en dat moest lukken.
 
Ontspannen liggen had ik wel op yoga geleerd en ging me makkelijk af. Het apparaat werd aangezet en een oorverdovend lawaai stortte zich over mij uit. Alsof je in een holle, stalen buis ligt waar klopgeluiden op los gelaten worden. Enorm, wat een kabaal, maar ontspannen lukte.
Na enkele minuten kwam de verpleegster weer en zei dat ik nog iets naar boven moest kruipen, omdat het niet helemaal goed op beeld kwam. Ze duwde aan mijn benen, zodat ik, nog steeds plat liggend iets omhoog schoof.
"Lig je goed ?" "Ja, ik lig goed."
En ze verdween weer naar haar glazen kamer. Opnieuw werd het apparaat in werking gezet.

Al snel had ik door dat ik toch niet zo lekker lag. Alsof mijn lichaam wel naar boven was geschoven, maar mijn hoofd niet ver genoeg was mee gegaan. Ik had het gevoel dat ik een beetje met mijn hoofd achterover lag. Niet prettig in ieder geval. En ik voelde het ook in mijn arm. Langzaam trok de pijn er in. Mijn arm begon te tintelen en mijn vingers werden doof. Ik zou graag even van positie willen veranderen, een klein beetje maar, dan kon ik me weer goed ontspannen, maar ik had een opdracht!
Stil blijven liggen. Vooral niet bewegen! Een half uur lang.

Dus ik bleef liggen. De pijn werd steeds erger, terwijl mijn arm op dezelfde plaats naast mijn lichaam rustte.
Daar lag ik dan, helemaal alleen met mijn eigen gedachte. Ik veronderstelde dat het nu in ieder geval wel duidelijk zou worden dat er iets in mijn nek niet goed zat, als ik zelfs al van een klein beetje verkeerd liggen zoveel pijn in mijn arm kreeg.
Met tussenpozen deed het apparaat zijn werk. Op het moment dat het foto’s maakte klonk een hard getik. Zo hard dat ik mijn eigen gedachte even kwijt raakte. Als daarna de stilte viel ging het gesprek met mezelf weer verder.
 
Een half uur stil liggen is een hele tijd, maar ik vond het boeiend worden.
Ik ontdekte dat zodra het lawaai weer begon, ik ook ineens helemaal geen pijn meer in mijn arm voelde. Alsof het er gewoon helemaal niet meer was.
En zodra de stilte wederkeerde, was onmiddellijk de pijn terug en niet zo’n klein beetje ook!
Dan wou ik maar dat het voorbij was, want ik hield het bijna niet meer vol. Maar nog voordat ik het op kon geven, was er weer dat kabaal en waren mijn hersenen alleen nog maar met dat geluid bezig.

Ik ging het checken of ik het me niet inbeeldde. Maar nee hoor, het klopte.
Veel lawaai, geen enkele pijn. Stilte, helse pijn.
Dus zo werkt dat bij Charon, bedacht ik toen. Ze is autistisch en heeft jaren in een eigen wereldje geleefd. Heeft tijden gekend waarbij ze geen enkele pijn voelde. En er waren momenten dat ze totaal alleen op de wereld leek, voor geen enkel geluid eventjes op keek, helemaal gefixeerd op waar ze mee bezig was.
Inmiddels weet ik dat dat komt doordat de verwerking van de zintuigprikkels niet normaal verloopt, maar in dat scan-apparaat viel voor mij het kwartje.
Je kunt de zintuigen uitschakelen! Op het moment dat mijn gehoor op volle toeren in werking werd gezet, werden alle andere zintuigen uitgeschakeld. Ik zag niks, had mijn ogen dicht. Ik rook niks, maar er kwamen ook totaal geen pijnprikkels meer door!
 
Zo doet ze dat dus, dacht ik. Als ze even helemaal bezeten is van een geluid, laat ze dat de overhand nemen en ziet, ruikt of voelt ze niks meer. Of als ze ergens naar kijkt, kan dat visuele stuk zo’n impact hebben dat er geen geluid meer binnendringt. Ze schakelt de andere zintuigen uit om volledig gebruik te maken van dat ene zintuig.

Ik vond het zo’n ontdekking voor mezelf.
Ik kon me ineens zo’n voorstelling maken van HOE ze het doen, dat ik er enorme bewondering voor kreeg. Blijkbaar beheersen ze hun zintuigen veel beter dan wij doen. Spelen ze er misschien wel mee. Leek me helemaal niet onmogelijk, als ik bedenk welke wonderbaarlijke momenten wij al met onze dochter hebben beleefd.
Met respect dacht ik aan al die andere autistische kinderen, die zo hun leven leefbaar kunnen maken.

Na een half uur kwam de verpleegster bij me. Het zat er op. Ze hielp me overeind. Mijn rechterarm voelde helemaal doof, alsof ik er op geslapen had. De beelden waren goed gelukt, zei ze.
Daar had ik het voor gedaan eigenlijk, maar de ervaring in dat ding had me veel rijker gemaakt.

Het is inmiddels al een tijdje geleden en het lag ergens opgeslagen in mijn brein, tot het vanmorgen weer opgeroepen werd door dat berichtje in de krant.
Een videohelm, geweldige uitvinding!

Maar ik kan het niet laten om te denken "duur ook waarschijnlijk, ongetwijfeld veel onderzoek naar geweest en de knappe kop die het ontdekt heeft zit nu op rozen.
Waarom is dit niet veel eerder bedacht?
Had het aan een autist gevraagd!" 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Website is mede mogelijkgemaakt door www.seisveld.nl