Terug naar bijzondere verhalen

© Gebruik niets van deze site zonder toestemming van de auteur!

 
 
 
 
 
    
Mireille 4 jaar
 
Een spreekbeurt !
 
Toen Mireille naar de kleuterschool ging, kwamen we weer hele nieuwe uitdagingen tegen.
De klok ging een belangrijke rol spelen. Half negen ging de bel, we moesten op tijd zijn!
En als er iets lastig was met Charon, was het op tijd komen. Hoe vaak was het al niet gebeurd, dat we allemaal klaar stonden om te gaan, en Charon in de drukte van "allemaal een jas aan" en "waar zijn m'n schoenen?" even aan de aandacht ontglipte en op  sokken naar buiten vloog, om daar weer languit in een plas te gaan zitten.

Op de dagen dat Charon niet naar het dagverblijf ging, moest ze wel mee Mireille naar school brengen. Ze was zes en ik kon haar absoluut niet alleen thuis laten. Aankleden was een drama in die tijd. Bovendien zat Charons haar zo verschrikkelijk in de knoop, daar kon je nauwelijks met de borstel doorkomen.En ze was natuurlijk niet erg gewillig. Haren kammen was niet leuk.
Dus dat werd plannen en zweten ’s morgens.
 
Mireille had de eerste dagen in de kleuterklas er op zitten en een paar meisjes uit de hogere klassen hadden zich over haar ontfermd. Ze zag er lief uit met haar mooie snoetje en spierwitte haar. Die had het wel naar haar zin op school. Ze was toe aan een eigen plekje.
De eerste dag dat Charon mee moest brak aan.
Daar stond ik aan het hek bij de kleuterklas. Charon was voor de meeste mensen een onbekend talent, omdat ze naar een dagverblijf ging.
En ik vóelde andere moeders denken “hee, er is wat met dat meisje, maar wat?”

Charon had haar laarzen uitgegooid en rende gillend op blote voeten van de ene naar de andere kant over het schoolplein. Handig manoeuvreerde ze tussen de spelende kinderen door.
Een aantal kinderen stopten met waar ze mee bezig waren en keken verbaasd naar die blonde wervelwind.
Een groepje meisjes fluisterde tegen elkaar en, terwijl ze Charon op afstand met hun ogen bleven volgen, stonden ze te giechelen met hun hand voor de mond.
Op dat moment bedacht ik dat het misschien handig zou zijn om in de klassen over Charon te vertellen. Het laatste wat ik wou, was dat Mireille op school last kreeg van het feit dat ze een gehandicapte zus had. Kinderen kunnen keihard zijn en Mireille mocht daar niet de dupe van worden, vond ik.
Ik ging hierover in gesprek met de kleuterjuf en sprak af dat ik in alle klassen iets over Charon zou komen vertellen.
 
Jeetje, wat had ik me nou weer zelf aangedaan? Ik moest terug in de schoolbanken een spreekbeurt houden! Wel een stoer plan, maar hoe ging ik dat aanpakken?
Er waren vier klassen van verschillende leeftijden. De kleuters moest ik het natuurlijk weer anders vertellen dan de kinderen uit groep acht. En hoe vertel je dat een kind waar je niets aan kunt zien, toch gehandicapt is?
Met klamme handjes en ook een beetje de bibbers in de knieën ging ik de klassen bij langs.

Ik probeerde me te verplaatsen in hun kinderwereld en dacht na over wat voor hun belangrijk was. School, spelen, fietsen,vriendjes en vriendinnetjes.
Dus vertelde ik dat we een hele speciale fiets hadden, een tandem die ze inmiddels allemaal wel gezien hadden, omdat Charon niet zelf kon bedenken wanneer ze moest stoppen voor een auto.
Dat ze wel eens de laarzen uit deed en niet voelde dat ze dan koude voeten kreeg.
En ook dat ze nog niet kon praten en daarom soms heel hard ging huilen als ze iets wou vertellen en ik het niet begreep.
Ik vertelde over de school die we thuis hadden en dat er juffen bij ons kwamen om Charon in een speciale speelkamer les te geven.
Maar ook dat Charon het moeilijk vond om met andere kinderen te spelen, omdat ze zelf niet kon vragen “wil je met me spelen?” En ik drukte de kinderen op het hart dat Charon echt heel graag met andere kinderen wilde spelen, maar dat zij dan de eerste stap moesten zetten. Dat zij op die manier ook konden helpen om Charon wat te leren!
“Gewoon je hand uitsteken en vragen “Charon, ga je mee spelen?” Misschien wil ze dan wel en als ze niet wil, dan komt dat niet omdat ze jullie niet leuk vindt, maar omdat ze dan eventjes alleen wil spelen!”

Twintig paar ogen keken me aandachtig aan. Het werkte! Ze waren onder de indruk van het verhaal.
Er kwamen grappige, maar ook bloedserieuze vragen naar boven.
Eén van de kinderen vroeg, “wat vindt Mireille er nou van?” en ik vertelde eerlijk dat het soms niet zo leuk was voor Mireille. Dat ze vaak rekening moest houden met Charon en dat we ook niet zo veel weg konden gaan. Maar ook dat Mireille haar al heel veel had geleerd en dat we dat heel fijn vonden.
Opgelucht haalde ik adem toen ik de deur van groep acht achter me dicht trok. Het zat er op en het voelde goed! Ik was er van overtuigd dat Mireille nooit gepest zou worden vanwege haar vreemde zus.
 
De volgende dag stond ik weer aan het hek.
Verschillende moeders kwamen bij me langs om te zeggen dat ze het zo knap vonden dat ik de klassen langs was geweest.
Dat hun kind er thuis over verteld had en dat ze er samen nog eens over gesproken hadden.
Geweldig! Dat was precies wat ik er van gehoopt had. Bespreekbaar maken!

En terwijl ik met een moeder aan de klets was, liepen er een paar meisjes naar Charon toe.
“Charon wil je met ons spelen?” Charon keek met glinsterende ogen naar de groep, begon te lachen................... en ging er toen als een haas vandoor.
“Ze wil nog even alleen spelen” zei ik lachend. “Goed dat jullie het vragen, probeer het straks nog maar een keer”.
Die meiden vonden het leuk en spannend tegelijk.
Mijn doel was bereikt.
Charon was niet meer dat vreemde kind wat over het schoolplein sjeesde, maar een interessant meisje dat ze konden helpen!
 
Rina
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Website is mede mogelijkgemaakt door www.seisveld.nl