Terug naar bijzondere verhalen

© Gebruik niets van deze site zonder toestemming van de auteur!

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 Ben je belazerd ?!?!?

 28 november 2007

Al jaren duikt Charon boven op elke geiser of CV-ketel die ze tegenkomt. Ze is verliefd op die dingen. Zoiets althans.
Ze ziet ze altijd meteen hangen en móet ze dan even aanraken, waar ze ook komt. Dan is haar dag helemaal goed en glundert ze alsof ze net de hoofdprijs heeft gewonnen. Ik heb geen idee welke aantrekkingskracht er achter zit.
Het vlammetje? Volgens mij niet echt, ze vindt ‘t wel leuk, maar ook eng.
Misschien is die passie geboren vanuit de ontdekking dat elk huis zo’n apparaat heeft en is de bevestiging die ze daarin ooit zocht diep verankerd in haar systeem? Zou kunnen.
Of is het toch alleen de klankkast die er omheen zit? Het grote witte metalen omhulsel dat aan elke muur weer anders klinkt? Best mogelijk.
Feit is dat Charon er al jaren vlinders van krijgt en zo kwamen we op het idee om zo’n apparaat te onderzoeken. Kijken wat er allemaal aan de binnenkant te zien is.


Jozias belt met de plaatselijke elektricien en legt uit wat onze bedoeling is.
Hij begrijpt wat we willen en nodigt ons uit om even langs te komen, ze hebben nog wel een oude geiser staan die we mogen hebben. Fantastisch! Zo super dat we steeds weer mensen tegenkomen die hun medewerking verlenen!
Jozias vertelt Charon wat zijn plan is.
 “Kom Charon, we stappen in de auto en dan gaan we een verwarming halen”. Haar ogen worden zo groot als schoteltjes en tegelijkertijd verschijnt er een grote grijns op haar gezicht. Heeft ze dat wel goed gehoord?
“arming?”, vraagt ze ongelovig.
 “Ja, echt waar, je gaat met Jozias een verwarming halen!” bevestig ik. Voor Charon heten geisers en cv-ketels allemaal nog ‘verwarming’, mooi een punt om de komende dagen mee aan de slag te gaan. 
Met haar neus zowat tegen de mijne, ogen die me strak aankijken en haar hoofd langzaam nee-schuddend vraagt ze  “arming doei?”
“Nee”, zeg ik op een samenzweerderige toon, “de verwarming hoeft niet doei”.
 
Dan ontstaat er een explosie van geluk!
Als ze verdriet heeft, dan is dat ook echt verdriet, maar als ze gelukkig is, dan heb je zelden iemand gezien die zoveel intens geluk uitstraalt. Ze danst en springt door de keuken en slaakt vreugdekreten uit die tegenwoordig volgens mij alleen nog maar in de rimboe te horen zijn. Het komt zo van binnen uit, zo puur. Prachtig om te zien.
We gunnen haar dat geluk en even later stappen Jozias en Charon in de auto, op weg naar de elektricien. Die móest eens weten.
 
Eenmaal thuis gekomen met een oude keukengeiser begint het geluk pas echt.
Hem onderzoeken en schroefjes losmaken hoeft van haar niet. Hij moet aan de muur hangen en ze weet al precies waar.
Als Freddy ’s avonds terug komt van z’n werk, kan hij meteen aan de slag. Ook hij is niet tegen al die stralende blikken van Charon bestand en geeft toe aan ons zotte idee. Dus zo gezegd, zo gedaan.
Aan de muur in Charons slaapkamer prijkt nu een prachtige oude geiser.
Functioneel is hij niet, nergens een buis of vlammetje te zien. Hij hangt levenloos aan de wand, maar wordt gekoesterd als een grote trofee.
Charon gooit haar eigen fantasie er op los. Ze tekent een zwerm vliegen, knipt die uit en plakt ze op háár geiser. En ook een vuurtje van papier ontbreekt niet. Trots neemt ze me keer op keer mee naar haar kamer. Wat is ze blij!
 
Groot is m’n verbazing als ze een paar weken later bij me komt en weer vraagt om een verwarming.
“Verwarming?” vraag ik met gefronste wenkbrauwen.
“Eel goot”, zegt ze en om te illustreren hoe groot, spreidt ze haar armen.
“Wil je een grote verwarming?”vraag ik opnieuw.
“Ja” zegt ze, pakt een papiertje en tekent een cv-ketel.
 
“Ben je belazerd!” had ik toen moeten zeggen, maar soms kom je niet meteen op de goede zin.
Zit je hoofd vol met andere dingen en denk je niet eerst na voordat je wat zegt. Overkomt mij dus ook wel eens.  En in plaats van “nee, doen we niet” zeg ik “ja, daaaag, vraag maar met je verjaardag!”
 
Zoiets hoef je dus maar één keer te zeggen.
Die eerste uitspraak is net zoiets als Dé eerste indruk. Het wordt in haar interne geheugen opgeslagen en blijft daar tot het moment supreme boven aan de Startpagina staan.
Meer dan eens heb ik m’n tong er wel af willen bijten, omdat ik op het verkeerde moment net het verkeerde zei.
Het daarna weer recht breien valt niet mee.
En om de één of andere reden ben ik die dag niet zo bijdehand om het meteen weer recht te zetten.
Sindsdien komt ze dagelijks één of twee keer bij me en begint over een grote verwarming. Of ze laat tekeningen zien van een enorme cv-ketel. Dat het zo’n hot item zou worden had ik eigenlijk niet verwacht omdat ze al die geiser had, maar daar heb ik me lelijk in vergist. Ze blijft er op terug komen en verwacht echt zo’n apparaat op haar verjaardag.
 
Sinds een jaar of drie heeft ze door dat je kunt aangeven wat je graag op je verjaardag wilt hebben. Het was weer één van de vele mijlpalen.
Al drie jaar staan er dan ook dezelfde cadeaus op het menu; ballonnen, luiers, stiften en een badpak voor de pop.
Maar dit jaar is er iets veranderd. Ze krijgt door dat ze andere dingen kan wensen. Op een dag wil ze graag luiers en ik zeg dat ze die op haar verjaardag krijgt.  Dat antwoord had ze al verwacht, maar ze blijft naast me staan en kijkt me aan alsof ze nog iets wil gaan zeggen.
Ze tikt tegen het schoolbord waar haar verlanglijstje op getekend staat en zegt “klok”.
“Wil je ook een klok op je verjaardag?”
Enthousiast omdat haar verlanglijstje blijkbaar uitgebreid gaat worden, zeg ik “ja, een klok kun je ook vragen” en teken er een klok bij.
Ik zie haar nadenken over het volgende cadeau.
Op dat moment besef ik dat ze tot nu toe ook altijd de cadeautjes heeft gekregen, die ze graag hebben wou omdat het een bescheiden lijstje was, maar dat dat nu wel eens afgelopen kan zijn. Ik zie aan haar houding dat ze het door heeft en dit het begin van een gigantische waslijst kan worden.
Dus ik doe een poging met “het is wel afwachten Charon, of je dat ook krijgt” en ik probeer het beeldend te maken door m’n schouders op te halen, m’n armen te spreiden en een groot vraagteken in m’n gezicht te toveren. Maar ik twijfel of ze het snapt.
 
“Bel?” komt er even later onduidelijk uit haar mond. Ze verslikt zich nog steeds in de el, die wil niet lukken.
Ik teken de bel er bij. Alleen Charon en ik snappen dat dit een bel is. Niet zomaar een bel. Het is de bel die bij ons in de gang hangt. Hij lijkt op een fietsbel met een houten kistje er onderaan getimmerd. Stamt uit de jaren vijftig, denk ik. Die zie je niet meer in de winkel liggen.
Opnieuw waarschuw ik dat het afwachten is of die bel er komt. “Je kunt het wel vragen, maar je weet niet zeker of je hem krijgt”.
Het is niet helemaal duidelijk, volgens mij. Ze verward ‘áfwachten’ met ‘wachten’.
Lastig woord om uit te leggen. Wat is nou afwachten?
En nu komt er dus ook nog een cv-ketel bij op het bord.  Absoluut een bijzondere verlanglijst voor een kind van dertien.
 
Vlak voor haar verjaardag, als Jozias weer komt is het D-day. Ze wéét dat ze over een paar dagen jarig is en ze weet ook dat dit de laatste keer voor haar verjaardag is dat Jozias komt. En omdat hij ook die eerste geiser heeft geregeld is hij dé man van de verwarmingen.
Dus……

Maar Jozias heeft z’n huiswerk goed gedaan. Is in z’n eigen woonplaats ook op zoek geweest en heeft ontdekt dat het wel hele zware knoeperts zijn. 
Die dingen zijn amper te tillen.
Onderweg naar ons toe belt hij op.
Of ik nog steeds achter het plan sta om zo’n topzwaar geval aan de muur te hebben.
Eigenlijk heb ik er niet meer zo’n trek in. Waarom heb ik het ook niet direct afgewezen?
Op het laatste moment besluiten we dat het dan maar een lesje moet worden.
--Niet alles wat er op je verlanglijstje staat, kun je krijgen--
 
Jozias bereidt zich voor op een enorme tegenvaller, maar gaat toch vol goede moed op pad.
Op een groot industrieterrein ontdekken ze een installatiebedrijf. Ze stappen er op af en Jozias verteld over Charons passie.
De baas neemt alle tijd voor ze en trekt even later een container open met oude cv-ketels.
Charon ziet haar droom in vervulling gaan. Vooraan ligt een prachtig exemplaar!
Nu is het aan Jozias om Charon te overtuigen dat deze écht niet mee kan.
 “nou Charon, deze is wel érg groot, véél te zwaar om op te tillen! Dat lukt niet, die kunnen we niet meenemen”.
De eigenaar, een boom van een kerel zegt  “o, ik til hem zo even op hoor”, maar Jozias gebaart met handen en voeten achter Charons rug om dat we hem juist niet mee willen nemen. Dat ze dát juist moet leren.
Charon geniet van de aanblik van zoveel moois.
Als de deuren weer dicht gaan laat ze niet merken dat ze het er niet mee eens is. Misschien hoopt ze op een nog mooiere?
Feit is dat het haar duidelijk is dat ze deze niet krijgt en op dit moment berust ze er in.
 
Een doos waar de ketel in gezeten heeft, is dat dan een optie, vraagt de installateur?
Goed plan.
Een mega doos wordt de auto ingeschoven. Knutselen we daar thuis onze eigen verwarming wel van.
De bereidwillige man gaat ook nog op zoek naar een poster en drukt Jozias op het hart dat áls we van gedachten veranderen, we dat apparaat zó op mogen halen.
Wat een goedzak!
 
Eenmaal thuis gekomen wordt de enorme doos op haar kamer geplant, ze is er zichtbaar blij mee. Maar dan stuitert ze rechtstreeks naar mij toe.
“Arming kopen?” is haar vraag.
“Nee Charon, die verwarming is véél te groot en véél te zwaar. Die kunnen we niet kopen. Die past niet op jouw kamer!”
Ze kijkt me aan met een blik vol ongeloof. Dan dringen de woorden tot haar door.
Ze slaat zichzelf tegen het hoofd en barst in woede uit. Haar hoofd loopt rood aan en haar ogen spuwen vuur!
Krijsend valt ze op de grond en komt meteen weer in de benen. Wóest is ze!
Haar verdriet gooit ze er met flinke decibels uit en ondertussen kijkt ze me doordringend aan.
“Hoe kún je dat nou menen!” zegt ze zonder woorden.
 
Dit verdriet gaat diep, veel dieper dan gewoon verdriet.
Het is niet het huilen van een kind omdat het z’n zin niet krijgt. Het is veel intenser.
Haar ogen blijven me aankijken en ik voel haar blik tot in m’n ziel.
 “Wat FLIK je me nou?” staat er in te lezen. “je hebt me BELAZERD !!”
 
Oei, wat hebben we gedaan? Deze zee was duidelijk te hoog. Ik heb haar maanden een vette vis voor gehouden en op het laatste moment gooi ik hem weer terug in zee.
Vaarwel vis, doei verwarming! Haar droom spat uiteen.
 
Daar zit ik dan met m’n wijze lessen over duidelijk zijn. Dit was dus helemaal niet duidelijk voor Charon. Ik heb haar aan het lijntje gehouden!
Het woord afwachten heeft ze bovendien niet goed opgevat. Wat nu?
We overleggen en het voelt niet goed om het hier bij te laten. We besluiten om alsnog de ketel op te halen en het zware deel er uit te slopen.
Is dit haar de zin geven?
Volgens mij is het vooral m’n eigen fout toegeven en die valt in dit geval in het voordeel van Charon uit.
 
Jozias stapt weer in de auto en haalt het apparaat alsnog op.
Merci meneer de elektricien, we zijn u erg dankbaar! Vooral Charon, zij kan haar geluk niet op nu haar nieuwe trofee aan de muur hangt. De andere geiser heeft ze haar kamer uitgebonjourd.
 
’s Nachts word ik wakker en pieker nog na of we het zo goed hebben opgelost.
Uiteindelijk denk ik dat dit voor nu de beste oplossing was.
Ze moet nog leren hoe dat met verlanglijstjes werkt. Sinterklaas is in aantocht, dus dat komt mooi uit.
Morgen ga ik in het bijzijn van Charon mijn eigen verlanglijstje maken voor Sinterklaas. Teken ik de cadeautjes die ik al voor mezelf in huis heb en teken er vooral ook veel dingen bij die ik van me lang zal ze leven nooit zal krijgen.
Een vliegtuig.... en een uhh schip met geld .........en eeeeen nieuwe auto en uuhhh……eigenlijk best leuk, zo’n verlanglijstje maken.
En om te voorkomen dat we binnen een jaar een complete fabrieksinstallatie in huis hebben, weet ik nú al wat ik de volgende keer ga zeggen als ze weer komt vragen om een verwarming.
 
Ben je belazerd !!!!!”
 
 
Rina
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Website is mede mogelijkgemaakt door www.seisveld.nl